Pamiętam jak wieszałem psy na najnowszym tworze Apple – iPodzie shuffle, który w najnowszej odsłonie nie posiada przycisków. Pomysł iście diabelski, minaturyzacja ponad miarę. Jednak czy ruch w dobrą stronę? W marcu postukałbym się tylko po głowie na samą myśl o zakupie. Dziś po ponad 2 tygodniowym testowaniu sprzętu mogę spokojnie powiedzieć… idea boska! Nie wiem czy to marketing tej wspaniałej firmy znów mnie przekonał, a może rzeczywiście nie taki diabeł straszny jak go malują? Po ponad miesięcznym spóźnieniu (za co niezmiernie przepraszam) zapraszam do zapoznania się z moją małą recenzją.

Małe, a cieszy

Dzwonek do drzwi. Odbieram przesyłkę i ku mojemu zdziwieniu nie jest to nawet kartonowe pudełko, a zwykła koperta. Po pokwitowaniu i jej szybkim rozerwaniu dostrzegam niezwykle mały box, a w nim coś… mniejszego od zapalniczki. Tak to iPod Shuffle. Rozumiem, że na człowieku robi wrażenie grubość i wysokość Nano, jednak w tym momencie zostałem po prostu porażony minimalizmem. Kilka ruchów i już leży w mojej dłoni. Zimna, aluminiowa obudowa wygląda stylowo. Do tego srebrny pasek, do zaczepienia przy spodniach czy pasku torby, z logiem nadgryzionego jabłka – w moim odczuciu nadaje jeszcze większego uroku i wzbudza zainteresowanie. Po co trzymać odtwarzacz w kieszeni, kiedy możemy umieścić go w bardziej wygodnym i dostępnym miejscu? Szczególnie tak zacny player.

Jak widać prócz zaczepu mamy dostępne wejście słuchawkowe oraz jedną rolkę. Działa ona w 3 trybach – off, shuffle oraz normal. Jak nie trudno domyślić się przy pierwszej odtwarzacz jest wyłączony, druga odtwarza utwory w kolejności losowej, ostatnia uaktywnia zwykły tryb odtwarzania.

Poniżej kilka zdjęć samej konstrukcji, porównania jej z wersją Nano. Po kliknięciu oczywiście większa wersja.

Słuchawko proszę cię, nie zepsuj się!

Słuchawki ze standardowego zestawu powiem szczerze, bez ogródek i w pełni świadom – dawały ciała. Głos wydawał się dość płytki, z basami niestety też było ciężko. Tak jak w starszych wersjach słuchawek były one nie wygodne i nie dawały odpowiednich wrażeń dźwiękowych na jakie czekałem. Pewnie z czasem równie by się rozklekotały jak moje z Nano. Dziękuję – postoję. Jednak nie tak hop siup przesiąść się na inny sprzęt – chociażby na moje ukochane słuchawki douszne. Ano właśnie, miniaturyzacja samego odtwarzacza przeniosła całe sterowanie do… słuchawek. Teraz na pasku lewej słuchawki mamy zamontowany pilocik, który ma za zadanie spełnić rolę kontrolera ruchu w playerze. I teraz… niech te marne słuchawki przestaną spełniać nasze oczekiwania lub po prostu się rozwalą – mamy dwie opcje. Po odwiedzeniu iSpota czy Cortlandu (bo jakżeby inaczej….) możemy dokupić te same, marne za jedyne 150 zł (!) bądź douszne za ostatnie drobne w portfelu – tylko 389 zł. Nie wiem ile alkoholu zostało wypite podczas przydzielania takich cen takiemu sprzętowi, jednak z pewnością nie było tego mało. Nie ma alternatywy. Brak przejściówki z wbudowanym pilotem.

W czasie mojego marcowego tekstu śmiałem się z całego trybu działania pilota, który reaguje na nasze kliknięcia. I teraz moja opinia odwróciła się niemalże w 180 stopniach. Klikanie jest świetne! Trzy przyciski – plus, minus i akcji. Wciśnięcie ostatniego raz spowoduje pause, dwuklik odtworzy kolejny utwór natomiast trzykrotne użycie spowoduje odsłuchanie poprzedniego. Przewijanie również dostępne w podobnym trybie jak przełączanie piosenek, po prostu musimy przytrzymać całą akcję podczas ostatniego kliku. Bardzo przyjemne rozwiązanie, jednak nie szczególnie dobrze wyglądające podczas trafienia utworów, które nie wpadają nam akurat w ucho. Zdarzyło mi się nie raz i po 20 piosence przestałem się już przejmować.

Mów do mnie

Kolejna dość interesująca funkcja, uaktywniana podczas sterowania pilotem to Voiceover. Utwór się odtwarza, zapomnieliśmy jego nazwy, a w tej chwili jest to najistotniejsza sprawa w naszym życiu – przyciskamy i przytrzymujemy przycisk. W ten sposób miły głos – męski lub kobiecy – poinformuje nas o wykonawcy i tytule. Przewijanie playlist wygląda identycznie, podczas gdy głos wymawia nazwę naszej listy musimy kliknąć na przycisk akcji. Muszę powiedzieć ku mojemu zdziwieniu, spisuje się to całkiem ciekawie. Ba, rzekłbym nawet bardzo dobrze. Bałem się, że wszystko będzie brzmieć podobnie jak w tanich, pirackich kopiach najnowszych filmów kupowanych x lat temu na bazarze i powita nas piękny rosyjski akcent. Jednak nie – w przypadku angielskich utworów przemawia do nas głos mężczyzny, gdy trafiamy na te polskie dość płynnym głosem usłyszeć można kobietę. Nie wiem niestety czy w 19 innych wersjach językowych również występuje płeć przeciwna.

Całość trzeba doinstalować, po podłączeniu do iTunes wystarczy zaznaczyć tą opcję i po zajęciu kilkunastu (a moze kilku?) MB możemy do woli korzystać z tej dogodności.

iTunes, by wszystko połączyć

To, czego przedstawiać nie trzeba – iTunes. Wszystko po to aby zsynchronizować sprzęt z kolekcją muzyczną. Biorąc pod uwagę, że nie każdy chce korzystać non stop z trybu shuffle, nie ma problemu aby stworzyć kilka swoich playlist, a następnie odtwarzacz je w normalnym trybie. Z tego oczywiście namiętnie korzystałem. Prócz tego jak wspomniałem chwilę wcześniej uaktywnimy Voiceover, czy zainstalujemy najnowszy soft, chociaż w tym przypadku chyba nie mamy za bardzo co ulepszać… (; Uaktywnimy także tryb pracy jako dysk przenośny oraz ewentualnie przekonwertujemy wszystkie pliki do jakości 128 kbps AAC.

Prócz tego, licząc że korzystamy z portu USB ładujemy akumulator.

Podsumowując

Shuffle wypadł w moich oczach totalnie inaczej niż oczekiwałem. Zabawne do tej pory klikanie mnie urzekło, a miniaturyzacja i stylowy wygląd jeszcze bardziej przyciągnęły do zakupu. O baterii trudno mi cokolwiek napisać, szczególnie w momencie gdy co jakiś czas player był podłączany do USB, a akumulator był doładowywany. Po prostu słuchałem muzyki gdzie się dało. Konkretny wygląd, przyjemna obsługa, ciekawe nowe funkcje, nawet kilka nowych kolorów, jednak… o ile sama idea odtwarzacza jest świetna to na chwilę obecną obecna generacja jest mówiąc krótko, kolokwialnie i dosadnie – do bani. Dlaczego? Głównym mankamentem są słuchawki, które oczywiście są mimo wszystko jednym z najważniejszych elementów w playerze, a wizja zakupu kolejnych, w dość bajońskiej cenie niestety ale nie uśmiecha mi się w żadnym momencie. Dlatego tak jak wspomniałem – aktualnie – do czasu kiedy nie będzie więcej, tańszych, wydajniejszych alternatyw lub chociaż jakieś prostej przejściówki z pilotem i dołączonym do nich wejściem słuchawkowym to niestety ale muszę popodniecać się poprzednią generacją z wbudowanymi przyciskami. Przepraszam Steve.