Jak to mówią – “szczęśliwi czasu nie liczą” – i niemalże niczym mrugnięcie okiem minął mi czas zabawy z tym odtwarzaczem. W zasadzie, gdyby nie krucjata wytoczona mi przez Vedię o mało bym nie zapomniał, że sprzęt trzeba… zwrócić. Dwa tygodnie użytkowania mogą powiedzieć dużo, dwa miesiące jeszcze więcej w najbardziej życiowych i użytkowych aspektach.  Cała publikacja w żaden sposób niestety nie zmieści się w ramy moich marzeń, standardów i przede wszystkim konwencji, które sobie przyjąłem na ten przypadek. Złożyło się na to wiele czynników – począwszy od zepsucia kamery, poprzez uczelnię, a na zwariowaniu odtwarzacza kończąc. Także wybaczcie wszelkie niedociągnięcia.

Pudełko, pudełeczko!

Dla przypomnienia film z odpakowywania:

VEDIA B6 – odpakowanie from Bartosz on Vimeo.

.

Jak widać od samego początku wzbudził we mnie dość pozytywne emocje – szczególnie jeśli chodzi o wagę. Tego naprawdę się nie spodziewałem doszukując się w pudełku dodatkowego akumulatora, który za chwilę włożę jednak niestety ten był już wbudowany i nie oznaczało to nic innego jak całkowitą ciężkość urządzenia. Zaparło dech w piersiach na chwilę, ale z pełnym zapałem przed włączeniem samej maszyny po otworzeniu pudełka prócz playera ujrzałem:

- Smyczkę!

- Kabel USB i Line-in

- Silikonowe etui

- Pasek na ramię

- Ladowarkę

- Zewnętrzny mikrofon

- Quick guide + mała płytka

- Kupon na 15% zniżki na e-booki

- Słuchawki SRS-300

Wszystko daje wrażenia wręcz przepełnienia całego boxa z odtwarzaczem, czemu nie ma się co dziwić bo zestaw jest dość pokaźny. Konkurencja z pewnością pozostaje daleko w tyle. Na płytce dołączonej do zestawu znajdziemy małe FAQ oraz oczywiście program do konwersji plików wideo aby dopasować je do wymagań playera.

Obudowa, obudówka!

Boże! W końcu coś co nie próbuje upodobnić się do iPoda, iPhona czy innej gamy sprzętów tego typu. I do tego stworzone przez Polaka! Jak widać na pierwszy rzut oka B6 wykonany jest z dwóch materiałów – aluminium i plastiku. Biorąc pod uwagę design – super, naprawdę bardzo mi się podoba. Jeżeli chodzi o zastosowanie czarnego plastiku to wypada to już gorzej. Po dotknięciu sprawia wrażenie troszkę “taniego” i troszkę mnie osobiście odrzucał. Palcowanie się całej czerni dokładając do tego oczywiście ekran – klasyk ponad klasyki. Strasznie irytująca cecha, która pedantów czy chociaż osoby o lekkim poczuciu estetyki z pewnością zaboli. Scierka antystatyczna to pozycja obowiązkowa. No ale coś za coś.

Przód niezwykle simplistyczny – prócz ekranu 2.4 calowego obsługującego rozdzielczość 240×320 dostrzeżemy tylko pięciokierunkową gałkę. Na dole producent postanowił umieścić złącze portu USB, wewnętrzny mikrofon, wejście do zewnętrznego oraz gniazdo na słuchawki. Lewa strona obejmuje w zasadzie jedynie pozycję slotu na karty pamięci – w tym przypadku micro SD(HC). Tylna obudowa wykonana w dużej mierze z aluminium zawiera tylko głośnik. Góra? Przeważnie wykorzystywana na włączanik – pusta. Pozostaje zatem prawa strona. Tutaj natomiast suwak hold oraz play/pause, który zarazem pełni funkcję włącznika i wyłącznika.

Z użytkowych spraw – port USB jest osłonięty małą silikonową zaślepką, świetnie zresztą dopasowaną przez co nic nie wystaje ponad linię obudowy – to na plus. Jednak odsłonięcie jej graniczy TOTALNIE z moimi zdolnościami manualnymi, bez długopisu czy czegoś małego ostrego nie podchodź. Druga sprawa – przycisk play. Nie wiem czy moje palce są dość zdeformowane ale właściwie w połowie przypadków wciśnięcia przycisku mam problem z jego prawidłowym wciśnięciem. Po jakimś czasie człowiek doszedł do wprawy szybkiego i ostrego wciśnięcia go, jednak do teraz nie mogę opanować tego w 100%. Może kwestia modelu.

Silikonowe etui polecam. Nie dodaje Vedii wiele gabarytów a z pewnością docenicie z czasem choć jakąś małą ochronę playera przed zarysowaniami.

Interfejs, interfejsik!

Prosty i intuicyjny. Jakby kolokwialnie rzec – daje radę. Mamy do wyboru dwa tryby wyświetlania całego menu, pierwszy z nich to siatka gdzie na widoku mamy 9 ikonek, drugim natomiast to pojedyncze ikonki przełączane w prawo lewo (jak na filmiku). Pierwszy sposób jest mniej czytelny, jednak przy dłuższym użytkowaniu bardziej praktyczniejszy z racji na szybszy dostęp do wybranych funkcji z uwagi na 4 kierunki ruchu wskaźnika. Zatwierdzenie odbywa się jak nie trudno się domyśleć po wciśnięciu przycisku,  natomiast powrót do menu wyżej po przytrzymaniu palca w tym samym miejscu przez dłuższą chwilę niż ułamek sekundy. Dobre i użyteczne rozwiązanie choć z początku wprawiło  mnie w lekkie zakłopotanie. Oczywiście w całym interfejsie występuje wiele ikon, pozwalających nam łatwiej zapamiętać, trafić w wybrane miejsce.  Język polski oczywiście w pełni dostępny – choć z małymi niedociągnięciami (np. “loading..” podczas włączania) nie powinien sprawić problemów nawet najbardziej zatwardziałym niepoliglotom.

Prócz samego głównego menu, w każdej z opcji mamy także menu podręczne, które odpowiada za najważniejsze cechy, których akurat chcielibyśmy właśnie użyć. Uaktywniamy go za pomocą wciśnięcia gałki. Dla przykładu podczas włączenia go w czasie słuchania muzyki z lewej strony naszym oczom ukazują się pozycje, poprzez które możemy zmienić np. tryb odtwarzania czy uaktywnić transmitter. Zresztą, powszechnie używana cecha.

Muzyka, muzyczka

Ha, muszę powiedzieć, że pierwszy raz panowie z forum MP3Store nie będą mogli jak zwykle napisać o recenzji, w której niemalże nie ma słowa o dźwięku. Sam dalej nie zmieniłem moich uszu, wrażliwości na dźwięk, a tym bardziej praktyki z jaką spotykają się ludzie słyszący różnicę pomiędzy dźwiękiem w iPodzie Nano 4G, a 5G. Aby obiektywnie coś więcej powiedzieć na temat audio poprosiłem mojego znajomego – Krzysztofa Górecznego – który w związku z dość dużym przebiegiem odtwarzaczowym i słuchawkowym wydał się wręcz idealnym do wykorzystania. Cytując jego słowa:

Przy teście posiłkowałem się Sansą Clip oraz iPodem Video. Słuchawki to KSC75, RE2, EX082 oraz… Grado SR125 . Wrażenia odsłuchowe przedstawiam jako wypadkową kilku godzin słuchania różnych konfiguracji, bez sztucznego rozdrabniania. EQ i wszelkich dopalaczy nie włączałem. Ujmując całość w dwa słowa – esencja przeciętności. Player gra w miarę poprawnie. Nie tak czysto jak iPod, porównywalnie z Clipem. Przestrzeń też jest raczej przeciętna. Uderzenia zarówno talerzy jak i werbla czy tomów wybrzmiewają niezbyt długo. Basu ilościowo jest tak w sam raz – nieco więcej niż w Video, mniej niż w Clipie. Ale nie ma takiego wyrazu i precyzji jak wyżej wymienione, jest rozlazły, miękki i mulący. Nie czuje się ciśnienia, jakie powstaje przy uderzeniu stopy perkusji. Przez to całościowy odbiór brzmienia jest jaki jest – brakuje nieco energii, żywiołowości. Nie jest źle, ale mogłoby być sporo lepiej. Średnica jest lekko wycofana i przysłonięta przez bas. Ale ogólnie brzmi nieźle i czysto. Góra jest zbliżona ilościowo, ale słabsza jakościowo od tej w iPodzie. Brakuje blasku i separacji poszczególnych dźwięków, stanowi bardziej tło niż część muzyki – domena większości przenośnych grajków.
Podsumowanie jest problematyczne. Nie ma czego jakoś mocno krytykować, ale nie ma też czego pochwalić. Wszystko jest takie sobie. Dla przeciętnego odbiorcy, który nie planuje słuchawek z wyższej półki – będzie to świetna propozycja, alternatywa dla nowych Nano czy Fuze. Ale dla większości czytelników tego forum przejdzie raczej bez echa. Jako cichy zwolennik marki w dalszym ciągu czekam na godnego następcę V39.

Od siebie mogę dodać tyle – słuchałem w podobnym czasie muzyki na iPod Nano 4G oraz iPhone 3GS i po pierwsze z pewnością dźwięk brzmi lepiej niż w tych urządzeniach. Na standardowych SRS300 bas nie porywa, na SV500 aż chce się słuchać. Aczkolwiek porównywany sprzęt nie do końca konkurencyjny – w końcu było to nic innego jak kiepskie Applowskie pchełki. Do moich zastosowań – Radiohead, Coldplay, The Muse czy The Killers sprawował się idealnie i nie było większych zastrzeżeń.

Chociaż nie, jest jeden mankament – nie do końca wiem czym spowodowany i na ile jest to unikalne – często podczas słuchania muzyki miałem “przebicia”, “przerwania”, “strzały” czy jakkolwiek by zdefiniować ciszę przez ułamek sekundy. Randomicznie i nie w tych samych kawałkach cały czas. Choć synchronizowałem muzykę tę samą co w iPodzie to winę widzę ewentualnie w odtwarzaczu. Nie zdarzało się często ale jednak doświadczyłem nie raz. Chętnie poznam przyczynę.

W odtwarzaczu oczywiście bezproblemowo odtworzymy najczęściej używane formaty – MP3, OGG, WMA, WAV, APE oraz mój bezstratny idol FLAC. Wszystko sortowane po artyście, gatunku i całej reszcie tagów. Dokładając do tego okładkę i jakość dźwięku otrzymujemy obraz wszystkich informacji jakie znajdziemy na ekranie podczas odsłuchu muzyki. Wygląda przyjemnie, sprawuje się niemalże okej. O ile się nie mylę wszelkie informacje, które otagowałem i pookładkowałem w iTunes są zapisane w plikach. Zdarzyło mi się, że nie do końca się sprawdzało i nie było żadnych informacji lub brakowało okładki (najczęściej). Gdzie błąd w rozumowaniu? Jest jeszcze jedna ciekawa opcja, dostępna również na iPodach. No, może bardziej bajer – tekst piosenki. Przyznam się szczerze nigdy z niej tak naprawdę nie skorzystałem – i z praktyki nie zrobiłem tego również tutaj co przypomniało mi się właśnie w tej chwili (: Testował ktoś?

Uruchomienie SRS WOW HD przeważnie daje niezłe rezultaty, przyjemne dla ucha. Zmiana tempa dla entuzjastów. Gwiazdkowanie utworów mija się z celem (przeraża mnie ta idea), a tworzenie playlisty jeżeli nie synchronizujemy tego z komputerem i programem do odsłuchiwania muzyki sprawdza się średnio przyjemnie – praktycznie o ile w iPodzie dostrzegam ich piękno to tutaj są totalnie useless.

Multi, multimedia!

Przeciwik oglądania filmów na ekranach małych empetrójek ze mnie chyba największy. Pliki avi przekonwertujemy za pomocą programu dostarczonego na płytce, z flv nie mamy już tego problemu. Filmy śmigają dość ok jednak nie do końca rozumiem jak można czerpać przyjemność z oglądania filmów (mam nadzieję, że nie pełnometrażowych?!)  na 2.4” albo pokazywaniu teledysków w tak boskiej rozdzielczości, jakości. No ale miło, że taka opcja jest dostępna. Z pewnością znajdzie swoich prężnych wykorzystywaczy.

Zdjęcia? Wrzucamy do katalogu z tymi, które są standardowo inaczej nie wyświetlały mi się w dostępnych zdjęciach. Ponad opcję przeglądania grafiki możemy urządzić z nich pokaz slajdów, obrócić i powiększyć, czyli spokojnie dotrzeć do najbardziej ciekawego fragmentu fotografii. Oczywiście JPG, BMP oraz GIF. Względnie przydatne, choć do moich zastosowań średnio ważna funkcja.

Zabawy, zabaweczki z dźwiękiem!

Trudno wrzucić to bezpośrednio do multimediów czy reszty, więc myślę osobny akapit wręcz idealnie się tutaj wpasuje.

Pierwsza sprawa – mój ukochany, ubóstwiany, rozchwytywany Transmitter czyli opcja, która najbardziej powodowała podniesienie liczby uderzeń serca. Wszystko co najważniejsze powiedziałem chyba w wideo znajdującym się poniżej jednak dla szybkiego podsumowania – dobre do wykorzystania gdy chcemy posłuchać muzyki, a ewidentnie nie chce nam się podnieść z łóżka, ponadto idealność ponad miarę w aucie kiedy to po raz n-ty przewijamy stację w poszukiwaniu czegoś ciekawego. Z zasięgiem i kawałami pomiędzy samochodowymi niestety nie wychodzi (albo osoby nie dały po sobie poznać!), czego można się było spodziewać. Jak działa i krótki opis:

Radio jako kolejna jedna z często pomijanych, a bardzo ważnych w moim oku funkcji sprawuje się bardzo dobrze. Klik klik, e wyszukiwanie i mamy zapisane większość ulubionych stacji radiowych. Dokładając do tego RDS w zasadzie czego potrzebuje każdy radiowy maniak.

Dyktafon, biorąc pod uwagę dołożony zewnętrzny mikrofon, maksymalnie nie spełnił moich oczekiwań. O ile ciche pomieszczenie, biuro, miejsce gdzie jesteśmy z dala od zgiełku nie sprawi problemu jakiemukolwiek urządzeniu, to nagranie wykładu raczej mija się z celem. Pewnie wynika to z charakterystyki mikrofonu, jednak totalnie się na tym nie znam. Konrad Latkowski dość wspominał o wykorzystaniu B6 w branży reporterskiej, spróbowałem połączyć to również z życiem studenckim jednak bezskutecznie. Próbka, w żaden sposób nie selekcjonowana:

Jednak nagranie na ulicy, kiedy mijamy ciągłe rozmawiające osoby + hałas związany z samochodami nie sprawia już takiego problemu i spokojnie można wykorzystać w przypadku prowadzeniu jakiegoś prostego wywiadu jeżeli wszelkie mikrofony w dzielnicy wysiądą. Próbka:

Oczywiście urządzenie posiada także wbudowany dyktafon, jednak do zastosowań pozafirewallodomowymi się raczej nie sprawdzi w domu jak najbardziej. Najistotniejszą jego funkcją jest jednak nagrywanie dźwięku radia. Uaktywniamy oczywiście w menu podręcznym podczas jego słuchania. Jakość nagrania o ile pamięć mnie nie myli do 192 kbps.

Reszta, reszteczka!

Emulator NES – to kolejna sprawa, która nawet teraz wywołuje na mojej twarzy uśmiech. Przyznam – sterowanie może nie jest najdoskonalsze i programowalne w jakiś sposób jednak biorąc pod uwagę, że tak naprawdę dużo ich nie wykorzystywaliśmy i szybko można przyzwyczaić jako wciśnięcie play jako strzału czy hold jako pauzy. W zasadzie frajda jaka była sprawiana w czasie pobytu w poczekalni dentystycznej, nudnym wykładzie czy pociągu powodowała niebotyczną euforię. Contra, Mario czy Tank w czasie największej nudy? Biorę! Choć przyznam, że zdarzały się czasami niedociągnięcia związane z przesunięciem holda i odblokowaniem go. Klawisze zmieniały totalnie swoje działanie i pozostawało jednak tylko wyłączenie i powrót do gry od nowa. Aczkolwiek do tej pory spotkałem się z tym raz i nie ma co – na to ile godzin spędziłem nad tymi minigierkami – to był to odsetek występków.

Kalendarz – fajnie że jest, oprócz dni nie zobaczymy nic więcej. Jeżeli nie synchronizujesz, nie masz komórki, znajomych, komputera i siedzisz w szczerym polu słuchając swojej empetrójki rozmyślając o najbliższym dniu tygodnia jaki wypadnie najbliżego 29. lutego to trafiłeś idealnie. Jeżeli o mnie chodzi – użyłem raz włączając podczas pierwszego odpakowania.

Czytnik tekstu – miło, że jest. Proszę w następnej wersji o pdfy i mamy pełnowymiarowe e-booki.

Głośnik – śmiga, nawet dość ciekawie. Gdy szukasz uznania wśród tramwajowych sąsiadów (nawet tych z jego końca) masz okazję do wykazania. Poważniej mówiąc o ile na zewnątrz w dużym zatłoczeniu i otwartej przestrzeni wiadomo tracimy na jakości to puszczając utwór w pomieszczeniu słychać naprawdę ok. Choć i tak osobiście uważam że Nokia E51 wygrywa.

Kalkulator – choć prosty to bezapelacyjnie użyteczny i praktyczny niejednokrotnie. Szkoda, że nie można zapisywać danych do pamięci.

Timer, Budzik – działają jak należy. Jak wyczytałem na mp3store były problemy z ustawieniem go na godzinę 00:00 jednak pewnie w nowym firmware zostało zaktualizowane.

Podsumowanie, podsumowanko!

I dobrnęliśmy do końca… Co mogę powiedzieć w kilku zdaniach, a co pięknie podsumuje wszystko co tutaj wyżej zostało napisane. Najprościej myślę będzie odpowiedzieć na pytanie postawione we wstępie i czerwcowym wpisie. Czy B6 jest iPod killerem? Wszystko zależy z jakiej perspektywy spojrzymy na to czego oczekujemy od odtwarzacza. Jeżeli o mnie chodzi to TAK, jest moim małym osobistym iPod killerem. Muzyka odtwarzana w moim skromnym odczuciu jest lepsza, z filmów i zdjęć praktycznie nie korzystam. Transmitter i radio na plus. Gry? Wolę jednak czuć, że naprawdę coś klikam, a akcelerometr i tak wykorzystam w jednej grze, która i tak się po jakimś czasie znudzi (poza tym chyba sentyment do tytułów :) ). O baterii nie wspomniałem – po 24h ciągłego grania zostało jeszcze 38% baterii co chyba spokojnie bije jabłuszko na głowę. 400 zł w stosunku do 600 robi także różnice (8GB). Oczywiście jest parę mankamentów, które mogą doskwierać – synchronizacja, brak szybkiego przewijania – jednak biorąc pod uwagę najważniejsze funkcje w jakie powinien zostać przyozdobiony odtwarzacz + te które we mnie wywołują znacznie sympatyczniejsze wrażenia powodują, że bilans będący odpowiedzią na moje pytanie jest dodatni.

Wczoraj w godzinach popołudniowych dotarła do mnie paczka z nowym dzieckiem Vedii – modelem B6. Premiera dopiero za kilka dni, a już teraz możecie sukcesywnie śledzić to jak wygląda i sprawuje się najnowszy produkt. Poprzedzając jednak cały tekst z oceną oraz oczywiście nie tracąc czasu na wstępne testy postanowiłem nakręcić wideo prezentujące odpakowanie całego boxa.

Pierwsze wrażenie? A zresztą… zobaczcie sami.

Jest to moje pierwsze tego typu nagranie, dlatego nie obyło się bez wszelakich powtórzeń i kiepskich niespójności gramatycznych. Wszystko nagrywałem wczoraj w graniach godziny 1. dlatego prosiłbym o wyrozumiałość co do oświetlenia :)

Link do bloga, o którym mowa znacie. Jeżeli natomiast chodzi o historyjkę to zapraszam Was na flakera.

VEDIA B6 – odpakowywanie from Bartosz on Vimeo.

Niezłe gabaryty, przebosko lekki z niebiańskimi kolorami. Tak w skrócie po pięciominutowym kontakcie. A i kuponu na zniżkę wciąż nie widzę.

Małe, a cieszy

Dzwonek do drzwi. Odbieram przesyłkę i ku mojemu zdziwieniu nie jest to nawet kartonowe pudełko, a zwykła koperta. Po pokwitowaniu i jej szybkim rozerwaniu dostrzegam niezwykle mały box, a w nim coś… mniejszego od zapalniczki. Tak to iPod Shuffle. Rozumiem, że na człowieku robi wrażenie grubość i wysokość Nano, jednak w tym momencie zostałem po prostu porażony minimalizmem. Kilka ruchów i już leży w mojej dłoni. Zimna, aluminiowa obudowa wygląda stylowo. Do tego srebrny pasek, do zaczepienia przy spodniach czy pasku torby, z logiem nadgryzionego jabłka – w moim odczuciu nadaje jeszcze większego uroku i wzbudza zainteresowanie. Po co trzymać odtwarzacz w kieszeni, kiedy możemy umieścić go w bardziej wygodnym i dostępnym miejscu? Szczególnie tak zacny player.

Jak widać prócz zaczepu mamy dostępne wejście słuchawkowe oraz jedną rolkę. Działa ona w 3 trybach – off, shuffle oraz normal. Jak nie trudno domyślić się przy pierwszej odtwarzacz jest wyłączony, druga odtwarza utwory w kolejności losowej, ostatnia uaktywnia zwykły tryb odtwarzania.

Poniżej kilka zdjęć samej konstrukcji, porównania jej z wersją Nano. Po kliknięciu oczywiście większa wersja.

Słuchawko proszę cię, nie zepsuj się!

Słuchawki ze standardowego zestawu powiem szczerze, bez ogródek i w pełni świadom – dawały ciała. Głos wydawał się dość płytki, z basami niestety też było ciężko. Tak jak w starszych wersjach słuchawek były one nie wygodne i nie dawały odpowiednich wrażeń dźwiękowych na jakie czekałem. Pewnie z czasem równie by się rozklekotały jak moje z Nano. Dziękuję – postoję. Jednak nie tak hop siup przesiąść się na inny sprzęt – chociażby na moje ukochane słuchawki douszne. Ano właśnie, miniaturyzacja samego odtwarzacza przeniosła całe sterowanie do… słuchawek. Teraz na pasku lewej słuchawki mamy zamontowany pilocik, który ma za zadanie spełnić rolę kontrolera ruchu w playerze. I teraz… niech te marne słuchawki przestaną spełniać nasze oczekiwania lub po prostu się rozwalą – mamy dwie opcje. Po odwiedzeniu iSpota czy Cortlandu (bo jakżeby inaczej….) możemy dokupić te same, marne za jedyne 150 zł (!) bądź douszne za ostatnie drobne w portfelu – tylko 389 zł. Nie wiem ile alkoholu zostało wypite podczas przydzielania takich cen takiemu sprzętowi, jednak z pewnością nie było tego mało. Nie ma alternatywy. Brak przejściówki z wbudowanym pilotem.

W czasie mojego marcowego tekstu śmiałem się z całego trybu działania pilota, który reaguje na nasze kliknięcia. I teraz moja opinia odwróciła się niemalże w 180 stopniach. Klikanie jest świetne! Trzy przyciski – plus, minus i akcji. Wciśnięcie ostatniego raz spowoduje pause, dwuklik odtworzy kolejny utwór natomiast trzykrotne użycie spowoduje odsłuchanie poprzedniego. Przewijanie również dostępne w podobnym trybie jak przełączanie piosenek, po prostu musimy przytrzymać całą akcję podczas ostatniego kliku. Bardzo przyjemne rozwiązanie, jednak nie szczególnie dobrze wyglądające podczas trafienia utworów, które nie wpadają nam akurat w ucho. Zdarzyło mi się nie raz i po 20 piosence przestałem się już przejmować.

Mów do mnie

Kolejna dość interesująca funkcja, uaktywniana podczas sterowania pilotem to Voiceover. Utwór się odtwarza, zapomnieliśmy jego nazwy, a w tej chwili jest to najistotniejsza sprawa w naszym życiu – przyciskamy i przytrzymujemy przycisk. W ten sposób miły głos – męski lub kobiecy – poinformuje nas o wykonawcy i tytule. Przewijanie playlist wygląda identycznie, podczas gdy głos wymawia nazwę naszej listy musimy kliknąć na przycisk akcji. Muszę powiedzieć ku mojemu zdziwieniu, spisuje się to całkiem ciekawie. Ba, rzekłbym nawet bardzo dobrze. Bałem się, że wszystko będzie brzmieć podobnie jak w tanich, pirackich kopiach najnowszych filmów kupowanych x lat temu na bazarze i powita nas piękny rosyjski akcent. Jednak nie – w przypadku angielskich utworów przemawia do nas głos mężczyzny, gdy trafiamy na te polskie dość płynnym głosem usłyszeć można kobietę. Nie wiem niestety czy w 19 innych wersjach językowych również występuje płeć przeciwna.

Całość trzeba doinstalować, po podłączeniu do iTunes wystarczy zaznaczyć tą opcję i po zajęciu kilkunastu (a moze kilku?) MB możemy do woli korzystać z tej dogodności.

iTunes, by wszystko połączyć

To, czego przedstawiać nie trzeba – iTunes. Wszystko po to aby zsynchronizować sprzęt z kolekcją muzyczną. Biorąc pod uwagę, że nie każdy chce korzystać non stop z trybu shuffle, nie ma problemu aby stworzyć kilka swoich playlist, a następnie odtwarzacz je w normalnym trybie. Z tego oczywiście namiętnie korzystałem. Prócz tego jak wspomniałem chwilę wcześniej uaktywnimy Voiceover, czy zainstalujemy najnowszy soft, chociaż w tym przypadku chyba nie mamy za bardzo co ulepszać… (; Uaktywnimy także tryb pracy jako dysk przenośny oraz ewentualnie przekonwertujemy wszystkie pliki do jakości 128 kbps AAC.

Prócz tego, licząc że korzystamy z portu USB ładujemy akumulator.

Podsumowując

Shuffle wypadł w moich oczach totalnie inaczej niż oczekiwałem. Zabawne do tej pory klikanie mnie urzekło, a miniaturyzacja i stylowy wygląd jeszcze bardziej przyciągnęły do zakupu. O baterii trudno mi cokolwiek napisać, szczególnie w momencie gdy co jakiś czas player był podłączany do USB, a akumulator był doładowywany. Po prostu słuchałem muzyki gdzie się dało. Konkretny wygląd, przyjemna obsługa, ciekawe nowe funkcje, nawet kilka nowych kolorów, jednak… o ile sama idea odtwarzacza jest świetna to na chwilę obecną obecna generacja jest mówiąc krótko, kolokwialnie i dosadnie – do bani. Dlaczego? Głównym mankamentem są słuchawki, które oczywiście są mimo wszystko jednym z najważniejszych elementów w playerze, a wizja zakupu kolejnych, w dość bajońskiej cenie niestety ale nie uśmiecha mi się w żadnym momencie. Dlatego tak jak wspomniałem – aktualnie – do czasu kiedy nie będzie więcej, tańszych, wydajniejszych alternatyw lub chociaż jakieś prostej przejściówki z pilotem i dołączonym do nich wejściem słuchawkowym to niestety ale muszę popodniecać się poprzednią generacją z wbudowanymi przyciskami. Przepraszam Steve.

Hasło spokojnie sugeruje duży nacisk na muzykę, zapewne tylko muzykę. Za to moim pierwszym już typem są pokazywane wszędzie iPody z aparatami + nowa wersja iTunes. Wszystkie oczy skupione na prezentacji, a właściwie na tym co napiszą największe serwisy newsowe – bo dostęp do wideo będzie dopiero po zakończeniu całego eventu, a wstęp na sale konferencyjną mają niestety nieliczni.

Na sam start miła niespodzianka – pojawił się Steve Jobs. Przyjęty z dużym entuzjazmem przez publiczność. No i zaczynamy.

Pierwszy ogień nowości – iPhone OS 3.1 i główna funkcjonalność Genius, którego znamy już z iTunesa. Tym razem funkcja ta będzie sugerować użytkownikowi, spoglądając na jego profil programowy, co będzie trafiać również w jego aplikacyjny gust. Ponadto za 1.29 dolara będzie możliwość bezpośredniego ściągnięcia dzwonków bez potrzeby przycinania ich w programie. Dostępny oczywiście bezpłatnie dla iPhone i iPod Touch.

Druga premiera – iTunes 9. Przede wszystkim usprawniony Genius. Poza tym zwiększona opcjonalnie synchronizacja. Kolejność aplikacji wrzucona przez iTunes ma swoje odwzorcowanie na tym co zobaczymy na ekranie iPhone czy iPod Touch. Możemy do woli przestawiać ikonki. Jak zapewnia Steve będzie możliwość udostępnienia danych (muzyka+filmy) do 5 komputerów w domu. Wszystko prosto i przyjemnie – drag and drop. Zastanawiam się tylko czy będzie to zwykłe udostępnianie danych czy może wsparcie jakieś nowszej technologii np. DLNA? Dodatkowo iTunes LP, zawierające oprócz samych okładek i utworów wszystko co kiedyś można było spotkać na Long Playach czyli zdjęcia artysty czy teksty piosenek.

Po chwili pałeczkę przejmuje Phil Schiller i doszedł do trzeciej premiery – iPod. Informacja kluczowa – do tej pory sprzedało się blisko 220 milionów iPodów co daje niemalże 74% całego rynku (!). Sam Touch do liczby sprzedanych dokłada od siebie 20 milionów. Porównując Toucha do PSP czy produktu Nintendo oraz prezentacji ilości i możliwości gier przeznaczonych na iPhone OS dochodzimy jednak do konsensusu – samych urządzeń.

Aktualny standard dla 8GB iPod Touch od dziś to 199 dolarów, za 132GB natomiast przyjdzie zapłacić 299 dolców, z kolei za … 64 GB… 399 zielonych. Ostatnia wersja według założeń ma być 50% szybsza od poprzednich i ma obsługiwać OpenGL|ES. Po całej otoczce widać, że właśnie ten produkt ma być brandowany jako mały podręczny komputer, konsola.

Ipod Classic, o którym ostatnio Paweł Opydo wspominał jako umarłym projekcie – ze 120 GB zostaje powiększony do 160 GB. Za tą samą cenę. Oczywiście 249 dolarów.

iPod Shuffle, o którym będziecie mieli okazję przeczytać jutro bądź w piątek – do gamy nowego shuffle dochodzą 3 kolory – zielony, różowy i niebieski. 2GB za 49$ natomiast 4GB za 79$. Specjalna wersja ze stali nierdzewnej – 99$.

iPod Nano – “One more thing….” Video Camera. Czyli potwierdziło się to o czym zapowiadano już od dłuższego czasu. Do tego mikrofon i pełna synchronizacja z iTunesowym MyVideo. Do tego mikforon, VoiceOver i… RADIO, którego cholernie mi brakowało w moim Nano. Wersja 8GB za 149$, natomiast za 16GB przyjdzie zapłacić 179 dolarów.

No i… na tym można by zakończyć sprawozdanie. Szkoda, że musiałem wczoraj wyjść dokładnie w momencie, kiedy brakowało już zaprezentowanych nowinek. Przez to jestem spóźniony o dobre kilkanaście godzin :)

Ale nic nie stracone – dla wszystkich którzy chcą obejrzeć sobie wczorajsze keynote zapraszam na oficjalną stronę Apple.

Zdjęcia użyczyłem sobie z relacji Engaget.

Według informacji prasowej i tego co mogliśmy zobaczyć do tej pory odtwarzacz będzie dostępny w 4 wersjach kolorystycznych – fioletowym, czarnym, białym oraz ukochanym przez wszystkich różowym. Do tego dochodzi aluminiowa obudowa oraz odświeżony design.

Prócz odtwarzania muzyki – MP3, WMA, OGG, WAV, FLAC – tak jak na standardowy teraz odtwarzacz przystało obejrzymy sobie filmiki w formatach: MPEG, WMV, XVID oraz zdjęcia JPEG, BMP, PNG, GIF. Wszystko na 2.8” wyświetlaczu LCD, obsługującym rozdzielczość 320×240. W pełnych 262 tysiącami kolorów. Normalnie szał.

Miłym dodatkiem jest również Radio FM (76.0Mhz ~ 108MHz) oraz dyktafon, dlatego nie ma problemu zgrać materiał czy to z radia, czy naszej szarej rzeczywistości. Choć pewnie jakością nie zadziwi.

Do dyspozycji mamy również eqalizer oraz system SRS WOW HD, który podobno poprawia dynamikę dźwięku. Gdy jednak nie będzie zależało nam na samolubnym słuchaniu utworów w słuchawkach, nie ma problemu aby odpalić dźwięk w wbudowanym głośniku.

Produkt ma być dostępny już we wrześniu w 3 wersjach gabarytowych 4 GB ( 429 zł), 8GB (499 zł) oraz 16GB (699 zł). Pamięć można rozbudować za pomocą kart microSD z pojemnością do 8GB.

Zestaw pudełkowy jak na prawdziwy high-endowy produkt przystało – odtwarzacz, słuchawki, kabel USB i instrukcja. Miodzio.

Tak na pierwszy rzut oka nasuwa się jedna myśl , a w zasadzie konkurent – Vedia B6. Może wyświetlacz mniejszy bo 2.4 cala, jednak produkt końcowy jak i wyposażenie dodatkowe… biją go na łeb? Za cenę 16GB (najprawdopodobniej) dostaniemy iRivera z pojemnością 4 GB. W odtwarzaczu, który ma zaspokoić wszystkie potrzeby nie znajdziemy transmittera czy RDSu, które mamy w Vedii, dodatkowo zestaw pudełkowy zawierający m.in. mikrofon zewnętrzny, opaska na ramie czy etui chyba nie pozostawia wątpliwości w jaką stronę powinien kierować się konsument.

Jeszcze pełna specyfikacja na koniec:

Wyświetlacz: 2,8” QVGA TFT LCD, 320 x 240 pikseli, 262 tysięcy kolorów
Obsługiwane formaty audio: MP3, WMA, OGG, WAV, FLAC
Kodowanie audio: MP3, WMA : 8Kbps ~ 320Kbps / OGG : do Q10
Obsługiwane formaty wideo: MPEG, WMV, XVID
Kodowanie wideo: MPEG4 SP, WMV9 SP, XVID SP
Obsługiwane formaty grafiki: JPEG, BMP, PNG, GIF
Obsługiwane formaty tekstu: TXT
Radio FM (76.0Mhz ~ 108MHz)
Dyktafon
Zakres częstotliwości audio: 20Hz ~ 20 kHz
Dynamika audio: 90dB
Moc wyjściowa: 17mW(R) 17mW (L)
Equalizer: 7 ustawień fabrycznych, 1 ustawienie użytkownika, SRS WOW HD
Czas pracy: 17 godzin (muzyka), 5 godzin (wideo)
Temperatura pracy: – 5 ~ 40 °C
Dostępne wersje pamięci: 4 GB, 8 GB, 16 GB
USB 2.0 High Speed
Wbudowane głośniki stereo
Gniazdo kart microSD
Dostępne kolory obudowy: czarny, biały, różowy, fioletowy
W zestawie: odtwarzacz, słuchawki, kabel USB, instrukcja obsługi

Jak zapewne kilku z Was pamięta w marcu opublikowałem tekst dotyczący trendów zakupowych za okres listopad-luty 2009. Odzew był (choć nie widać może tego po komentarzach) dość duży, zatem zdecydowałem, że ponowie całą procedurę i wzbogacę Waszą wiedzę o tym czego aktualnie poszukują nasi rodacy, czy może czym podniecają się aktualni internauci.

No właśnie… Uproszczenie, które przyjąłem, nie przypadło kilku osobom do gustu z uwagi na to, iż dane pobieram z jednego źródła. Biorąc pod uwagę 2 miliony użytkowników jako próbę – czyli osób raczej niezgromadzonych w szeregach jednego miasta, nie do końca mogę zgodzić się z zarzutami. Oczywiście jestem świadom, że w ten sposób opuszczam dość liczną grupę osób idących do jednego z większych marketów elektronicznych i kupujących sprzęt, a o porównywarkach cenowych niestety nigdy nie słyszących. Jeżeli jednak nawet całe zestawienie nie odzwierciedla procentowej sprzedaży sprzętu elektronicznego (na co duży wpływ mają mimo wszystko głównie markety elektroniczne) to z pewnością daje obraz tego nad czym myślą konsumenci – jeżeli nie kupią czegoś od razu to przynajmniej widać to, z jakiego segmentu produktów ludzie poszukują, jakie porównują i o czym marzą. Dobra, koniec tego tłumaczenia. Do dzieła.

Tak jak ostatnio całe zestawienie przygotował serwis Skapiec.pl:

Podobnie jak ostatnio skupiłem się na tych najbardziej związanych z blogiem kategoriach: odtwarzacze MP3, notebooki, telefony komórkowe, konsole oraz aparaty. Jak nietrudno domyślić się nie wniosą one zbyt dużej rewolucji, jednak lekko różnią się procentowo i mimo poprzedniej tendencji wzrostowej marki, teraz o dziwo ich procent zainteresowania spada. Nie sądzę też aby 4 wykresy dawały wielki pogląd, dlatego umieszczę tylko jeden z ostatnim badanym miesiącem. Pod nim, gdzie wiadomo nie zmieszczą się wszyscy producenci, umieściłem tabelki zawierające wszystkie dane, łącząc je zarazem z poprzednim zestawieniem – co da obraz zmian w ciągu ostatnich 9 miesięcy. Na pierwszy ogień idą…

Odtwarzacze MP3

TOP10 produktów:

Miejsce				Zdjęcie			Nazwa	Pojemność
1							Apple iPod Nano 4G	8 GB
2							Creative Zen Mosaic	2 GB
3							Apple iPod Nano 4G	4 GB
4							SanDisk Sansa Clip	2 GB
5							Creative ZEN Stone	1 GB
6							Creative Zen	4 GB
7							Pentagram Eon Cine	4 GB
8							Apple iPod Nano 4G	16 GB
9							Apple iPod Touch 2G	8 GB
10							Creative ZEN Stone Plus	2 GB

W czołówce praktycznie bez zmian. Nadal rządzą odtwarzacze Apple i pewien utarty stereotyp odtwarzacz MP3 (mp4, sic!) = iPod. Spotykam się dość często z takim upraszczaniem i wcale ten przypadek mnie nie dziwi. Pojawia się również Creative, jako druga siła opozycyjna jednak jak widać jej odtwarzacze multimedialne niestety nie porywają ludzi – widzimy same modele “małe”, będące raczej zwykłymi podręcznymi odtwarzaczami muzyki gdzie cena osiąga 200 zł max. Co oczywiście w żaden sposób nie ujmuje, każdy odtwarzacz ma przecież swój target.

I porównanie procentowe producentów za lipiec 2009:

Oraz tabelka całościowa:

Na pozycji lidera wciąż Creative ze stałym przez ten okres wynikiem niemalże 18%. Tuż za nim Apple, które notuje ciągły wzrost popularności (4.4%) i w przypadku kolejnego zestawienia myślę, że może wysunąć się na przód stawki. Vedia, na którą tak liczyłem nie utrzymała trendu wzrostowego, jednak utrzymała ten z listopada i obecnie jest to niceałe 3%. Być może jest to spowodowane oczekiwaniem na nowe modele, które jakby nie spojrzeć będą miały premierę dopiero niebawem. Sony, iRiver, iAudio wzrosty, w przeciwieństwie do Pentagrama, który zaliczył dość mocny spadek i z drugiej pozycji przesunął się na trzecią. Niepozorny Philips również wdarł się do góry stawki podnosząc swój wynik o 87% :) Przedział cenowy preferowany przez użytkowników to max 300 zł – do tej granicy ogranicza się niemalże 80% wszystkich przeglądających.

Notebooki

TOP10 produktów:

Miejsce				Zdjęcie	Nazwa	Matryca
1					Asus EEE PC 1000H	10 ”
2					Samsung NC10	10”
3					HP dv5-1170ew FZ509EA	15,4”
4					IBM Lenovo IdeaPad Y530	15,4”
5					Asus Eee PC 900	8,9”
6					Asus Eee PC 1000HE	10”
7					HP 6730s NA780ES	15,4”
8					IBM Lenovo N500	15,4”
9					HP dv5-1160ew FT150EA	15,4”
10					HP dv7-1150ew FV094EA	17”

Nadal widać popularność małych netbooków. Być może jest to spowodowane zakupem czegoś małego “na wakacje”, do zgrywania zdjęć czy po prostu możliwości dostępu do Internetu w hotelowych pokojach, jednak mimo zapowiedzi, że to była tylko zimowa moda, trend się utrzymał. Jednak mimo wszystko, prócz produktów Asusa, nie znajdziemy w TOP10 innych netbooków. Jeżeli chodzi o 15.4” z pewnością HP przoduje. Co mnie dziwi nie ma ani Macbooków, ani Vaio – czyżby Polacy nie myśleli o zakupie sprzętu z wyższej półki i ograniczali się tylko do tańszych modeli? To w zasadzie potwierdza tabela cenowa, która mówi mi że przedział cenowy 3000 zł to ewidentnie w większości maksimum (71% badanych), jednak najczęściej jest to przedział od 1900 – 3000 zł ( ponad 50% osób).

Wykres najpopularniejszych producentów:

Najpopularniejsze matryce i rozdzielczości:

Oraz pełen ranking producentów:

Czołówka pozostaje wciąż taka sama, a wśród niej zachodzą ewentualne roszady. HP na czele, tóż za nim Toshiba. Asus, przez ostatnie 9 miesięcy stracił dość mocno rzeszę swoich wyznawców (prawie 9%). O czwartą pozycje i być może w późniejszym czasie bitwe o podium podejmuje Acer ze swoją nową serią laptopów oraz IBM Lenovo. Jeżeli chodzi o najdroższe marki (Sony i Apple) to nie ma zbytniej rewelacji – Sony utrzymuje się na 9 pozycji pogarszając swój wynik % w czasie 9 miesięcy, natomiast Apple, mimo wzrostu (prawie 50%) wciąż nie osiągnęło 1%. Najpopularniejszymi bezapelacyjnie są wciąż matryce 15.4” choć widać na przestrzeni czasu ilość użytkowników dość mocno maleje (z 52% do 37%) jednak nie przekłada się to na bardzo drastyczne zwiększenie się tych mniejszych, a dostrzec można w tych oferujących jeszcze lepszą rozdzielczość – 15.6 czy 16”.

Telefony komórkowe:

Top10 produktów

Miejsce				Zdjęcie	Nazwa
1					Nokia 5800
2					Nokia E51
3					Nokia 6300
4					Samsung SGH-l900 Omnia
5					Nokia N95
6					Sony Ericsson C905
7					Sony Ericsson W595
8					Nokia E66
9					Sony Ericsson C702
10					LG KP500 Coockie

Flaki z olejem można by powiedzieć – Nokia i Sony Ericsson jako główna siła TOP10. U pierwszego producenta dużą siłą są zarówno modele biznesowe jak multimedialne, u SE, LG czy Samsunga liczą się tylko multimedia. Choć może to zbyt duże generalizowanie w tej kwestii, jednak niezaprzeczalnie te modele są najczęściej odwiedzanymi wśród tych producentów. Patrząc na tabelke cenową wnioskuję, iż jeden z granicznych przedziałów cenowych to 1000 zł, natomiast szczyt tego niemalże gaussowskiego wykresu będzie w granicach 450 zł.

Wykres najbardziej obleganych producentów w Lipcu 2009 myślę nikogo nie zadziwi:

A tabelka producentów może da troszkę więcej poglądu na sprawę:

Wielka trójka utrzymuje podobny poziom zainteresowania. LG 3% wzrost – być może ich działania marketingowe w Internecie również przekładają się na zainteresowanie osób czytających blogi ich produktami? Apple ze swoim iPhonem zgarnął 1% całego tortu. Natomiast to co mnie najbardziej zadziwiło – chociaż w tym przypadku może być to lekko niemariodajne jeśli chodzi o sprzedaż – to myPhone. Polska marka, która niedawno zaprezentowała model przeznaczony dla osób starszych, przeznaczony do sieci wRodzinie, której target każdy zna. Jak widać buzz dość mocno przełożył się na zainteresowanie – ciekawe jak będzie w praktyce.

Konsole

Top10 produktów

Miejsce				Zdjęcie	Nazwa
1					Sony Playstation 3 (40GB)
2					Sony Playstation 3 (80GB)
3					Nintendo Wii
4					Sony Playstation Portable (PSP) Slim
5					Sony Playstation 2 Slim
6					Sony Playstation Portable PSP 300x Slin & Bright
7					Microsoft XBox 360 Premium
8					Microsoft XBox 360 Arcade
9					Microsoft XBox 360 Elite
10					Sony Playstation Portable PSP 3004

Miejsce				Zdjęcie	Nazwa
1					Nikon D90
2					Nikon D80
3					Nikon D60
4					Canon PowerShot SX10 IS
5					Canon EOS 50D body
6					Canon 450D body
7					Panasonic DMC-FZ28
8					Canon PowerShot SX 110 IS
9					Panasonic DMC-TZ7
10					Canon PowerShot SX10 IS Sony Alpha 200 body

Jako, że Creative MuVo powoli odmawiał posłuszeństwa, a potrzeba mi było nowych wrażeń to idealnym w tym czasie zagraniem Apple było podczas Keynote zaprezentowanie nowej odsłony iPoda. Szczególnie mi przypadł do gustu, taki smukły, lekki, cienki. Do tego dołóżmy 9 kolorów. Oczka się zaświeciły. Dwie wersje pojemnościowe – w tym 16 GB, które jak mi się wydawało było dla mnie idealną opcją.

Po kilku rozmowach zostałem tak naprawdę sprowadzony do parteru i po otwarciu iTunes i przejrzeniu biblioteki utworów myśli co do pojemności totalnie zmieniły swój kierunek. Niecałe 1000 utworów, które dają niecałe 6 GB i 3 dni słuchania, katalog z filmami, programami puste, podcastów tak naprawdę i tak człowiek słucha w domu. Więc na cholerę 16GB? Pomijam pytanie o 160 GB w iPodzie Classic zaprezentowanym w tym samym czasie. Skoro więc pokusa posiadanie ogromnej ilości danych przeszła mi dość szybko, czym prędzej poleciałem do sklepu nie czekając na kolejne mankamenty, w końcu muzyki słuchać trzeba, a nie stracę kolejnych kilku dni na czytaniu i dotykaniu Vedii, iAudio i czy iRivera.

Pierwszym argumentem była integracja z systemem. Na Macbooku pracuje już ponad 1.5 roku, była to dość istotna kwestia. I muszę przyznać, strzał w dziesiątkę. Wchodzę do domu, podłączam iPoda, iTunes sam się włącza, automatycznie synchronizuje mi wszystkie zmiany w utworach, playlistach, kontaktach, wpisach w kalendarzu i nawet czasem podładuje baterię. Sam wykrywa nowy firmware. W zasadzie jak przystało na dedykowany dla amerykanów produkt – myśleć nie muszę, wszystko robi się samo, byleby wystarczyło mi energii w czasie kolejnego wyjścia z domu.

No właśnie, bateria… Up to 24 hours. Być może. Nigdy tak szczerze mówiąc nie myślałem o tym poważnie. Wiadomo oczywiście, że podawana ilość nie jest tą uśrednioną i w przypadku pełnej skali głośności, odpalonym wyświetlaczem i maksymalnym podświetleniem czas relatywnie spadnie. Najważniejsze, że w codziennej godzinnej podróży na uczelnie i drugie tyle na drogę powrotną wystarcza w pełni. Poziomy baterii wskazane są o ile mnie nie mylę w 5 stopniowej skali – skoro codziennie jestem w miejscu gdzie jest USB, po co tak naprawdę myśleć o tym czy bateria trzyma 24, 50 czy 100 godzin?

Słuchawki. Boże. W zasadzie na tym słowie można by zakończyć cały opis. Nie wiem, być może jestem zbyt przyzwyczajony do dousznych EP 635, ale te dołączone do zestawu są tragiczne. Z pewnością dają lepszy dźwięk i żywotność niż te w tańszych odmianach odtwarzaczy czy telefonach nokii (e51). Skoro jednak, takie same słuchawki w iSpocie kosztują 150 zł (!!!) to ja jako użytkownik oczekiwałbym lepszej jakości dźwięku, troszkę basu, jakieś izolacji od świata – a nie że w pełnej mocy ja słyszę rozmowy w autobusie i rozmowy w autobusie słyszą również moją muzykę. Do tego raczej 80% wskaźnika głośności to minimum przy słuchaniu, co rzutuje również na wytrzymałość baterii. Przy dousznych nie ma tego problemu, a głośność 50% spokojnie wystarczy. Przydałaby się jedna z takich opcji zakupowych, bo jak patrze na obecny stan moich zestawowych pchełek to mnie cholera strzela:

Jeżeli chodzi o ogólną wytrzymałość obudowy to muszę przyznać, że jestem zadowolony. Przy normalnym użytkowaniu, żadnym ciecianiu się i bawienie w pokrowce, pokrowczyki, rys praktycznie nie ma żadnych. Jeżeli pominiemy minimalne zarysowania na logo z tyłu, można powiedzieć że w zasadzie nie występują. Player noszony w kieszeni, leży na biurku, upada, lata i robi wszystko co właściciel sobie wymarzy, zatem… myślę, że spokojnie można polecić. Co prawda w czasie egzaminów siedziałem na nich przez dobre 3 godziny, co skończyło się lekkim wgnieceniem rogu:

Mam nadzieję, że zdjęcia nie oddadzą zbyt poważnie tej sytuacji, gdyż praktycznie nie jest to widoczne.

Filmy? Kto ogląda filmy na 2 calach? Może jeszcze pełnometrażowe? Raz użyłem tej funkcji podczas Keynote, jednak i tak suma summarum zakończyła się zwykłym słuchaniem. Za teledyskami raczej też nie przepadam.

Zdjęcia? Mam katalog z moim zdjęciami, obejrzałem raz podczas kilkugodzinnej jeździe w autokarze.

W zasadzie zarówno filmy jak i zdjęcia, czyli multimedia którymi tak naprawdę dużo osób się niepotrzebnie podnieca przy wyborze w praktyce nie są do końca używane. Jaka jest przyjemność oglądania filmu na tak małym ekranie? Gdzie tutaj funkcjonalność jeżeli pokazuje znajomej zdjęcia (pomijam wielkość) i w zasadzie nie mogę nic więcej z nimi zrobić? Brakuje jakieś możliwości interakcji – bluetootha aby spokojnie odebrać plik z telefonu, chociaż może za dużo wymagam.

Gry? Akcelerometr działa bardzo dobrze, szkoda że jego pełną moc wykorzystujemy tylko w jednej z nich. Na iTunes nie mogłem się doszukać kolejnych bezpłatnych gier (może jakieś propozycje?), czyli pozostając na tych 3 tytułach raczej pozostanę biernym graczem.

Usypianie? Całe życie myślałem, że w iPody wyposażone są w tryb usypiania – wybieramy 30 minut, utwory lecą, muzyka się powoli wycisza, a my spokojnie zasypiamy. Rzeczywistość jest na tyle realna, że cała opcja usypia nasz odtwarzacz.

Playlista 25 ostatnio granych? Pomieszanie z poplątaniem, jak dla mnie jest to nic innego jak 25 najczęściej granych utworów. Playlista Ostatnio grane zawiera niebagatelną liczbę utworów – 0. Ostatnio dodane i moje najlepsze utwory również świecą pustkami. Chociaż podejrzewam, że to kwestia synchronizacji z iTunes, które właśnie zawiera dokładnie taki sam zbiór. Tak czy siak serdecznie pozdrowienia dla tłumaczy.

Cover Flow? Czasami przydatne, a włącza się w najmniej odpowiednich momentach, zwłaszcza gdy wyciągamy go z kieszeni, albo w niej probujemy zmienić utwór. Często irytuje, dlatego postanowiłem wyłączyć po miesiącu.

Shake to shuffle? Bajka. Idę przez miasto, znudzony już swoimi ulubionymi utworami, lekko potrząsam odtwarzaczem i… tak słucham jakieś ciekawej wymieszanej muzyki, nawet nie patrząc na wyświetlacz i nie przyciskając przycisków. W praktyce jeżeli lądował w dość luźnej głębszej kieszeni zimowej kurtki to potrafił się sam załączyć – jednak w zimę wyrobiłem sobie nawyk mniej luźnego wrzucania do kieszeni, a w lato nie ma tego problemu. Oczywiście, bezproblemowo można wyłączyć.

Synchronizacja? Niby wszystko cacy, pliczki się zgrywają, w zasadzie tak jak napisałem wcześniej Eden w pełnej gamie. Problem zachodzi gdy przez przypadek przyjdzie nam pracować na innym komputerze, a zapragniemy zgrać sobie jedną z piosenek z urządzenia do PC czy Maka. Niestety, ale działa ona w jedną stronę…

Myślę, że wszystko jeżeli chodzi o odtwarzacz. Jeżeli o czymś nie wspomniałem to po prostu jest to nie istotne dla przeciętnego użytkownika jakim z pewnością jestem. Nie ukrywam, że wszystkie dodatki jakimi są zdjęcia, wideo, gry, czy kalendarze z pewnością nie są jego wadą. Oczywiście są zaletą, jednak przy wyborze czegoś dla siebie, warto rozpatrzeć za i przeciw. Nie należy pytać “czy odtwarza filmy?” tylko raczej siebie samego – “Na ile ja to wykorzystam? Na dłuższą metę, nie tygodniowy okres podniecenia z nowości.”. Odtwarzacz mp3 służy raczej do słuchania muzyki, po wybraniu utworu raczej chowam go do kieszeni więc za jakie grzechy kolorowy wyświetlacz? Z drugiej strony te, które są głównie nastawione na muzykę nie mają zbyt dużych gabarytów, a wybór utwory innego wykonawcy (zwłaszcza gdy jest ich wielu) również sprawia problemu. Dlatego, przyznam się szczerzę, że przepłaciłem. Wygoda obsługi niestety zrobiła swoje. I nie żałuję.

“Dobre bo polskie” chciałoby się rzec patrząc na poczynania naszej rodzimej firmy – VEDIA. Ostatnimi czasy obserwuję sobie ich działania na naszym rynku i właściwie to co rzuca się w oczy to fakt, że zdobywają uznanie coraz większej rzeszy użytkowników. Zresztą widać to w zestawieniu najczęściej szukanych produktów w Internecie, które jakiś czas temu miałem okazję zaprezentować. Osobiście bawiłem się już niejednym playerem mp3, również z tymi Vedii i spokojnie mogę powiedzieć, że prezentują one dobrą klasę. No ale koniec achów i ochów. O czym dziś? Widzę, że firma prócz zwykłych kanałów z życia realnego, próbuje dotrzeć do użytkowników poprzez Internet. Znalazłem fotobloga, znalazłem konto na blipie, z których powyciągać można dość ciekawe informacje. Szczególnie w sprawie nowego odtwarzacza Vedia B6, którym moim skromnym zdaniem może ostro namieszać na rynku.

Konto na blipie zawiera kilka zdjęć, dość nieostrych – nie wiem czy umieszczał je ktoś, kto pojęcia o fotografii nie ma, czy jest to zwykła przynęta dla takich jak ja aby dalej drążyć temat, jednak w moim przypadku podziałało i poszedłem dalej w szukaniu informacji. Na początek wcześniej wspomniane zdjęcia:

I fotoblogowe zestawienie oczekiwanego czasu odtwarzania muzyki przy podziale na poszczególne rodzaje plików:

Wartości wobec tego przedstawiają się następująco:

MP3 ~31 godzin

WMA ~30 godzin

Ogg Vorbis ~ 22 godziny

FLAC ~ 21 godzin

APE ~ 15,5 godziny

AAC ~ 26 godzin

FM Transmiter z MP3 ~16 godzin

AVI ~4 godziny

FLV ~ 5 godzin

SMV ~5,5 godziny

Wszystko przy sporadycznie używanym wyświetlaczu, podłączonymi słuchawkami, EQ na normal, bez SRS i karty pamięci. Głośność na 20/40. Według danych znalezionych na forum mp3store są to czasy REALNE, a nie typowy marketingowy chwyt/naciąganie. Dla przykładu iPod przy swoim dwucalowym wyświetlaczu pozwala na słuchanie muzyki “up to 24 hours”, A10 natomiast do 60h, co w praktyce przekładało się na około 50h słuchania mp3 o przepływności 128 kbps. Moim zdaniem bardzo obiecujące wyniki jak na odtwarzacz z 2.4” ekranem.

Jako, że nie samym Internetem człowiek żyje, poszedłem dalej – Konrad Latkowski jako przedstawiciel Vedia nie chciał w mailu zdradzić więcej parametrów, ale jako że jak sam dodał pojawi się on niebawem w sprzedaży to wywnioskowałem, że warto zaatakować jeden ze sklepów, który z Vedią współpracuje. No i… opłacało się :)

Nie będzie niespodzianką dla wszystkich, że odtwarzacz zostanie wyposażony w czytnik kart pamięci (do 16 GB + 16 GB wbudowanej) i wyświetlacz 2,4”. Dwa głośniki również mogą nie zdziwić wielu. Wejście Line-in, radio i dyktafon również dotrzymają im towarzystwa. Ponadto co mnie bardzo cieszy – RM Transmiter, bez zbędnych dokupowanych dodatków, przejściówek. Jak zapewniała mnie tabelka sklepu, co może cieszyć troszkę osób to RDS i dość duża moc wyjściowa – 2×25 mW, deklasująca rywali w tej klasie produktów.

Ponadto obsługa formatów: MP3, WMA, OGG, FLAC, APE, AAC, WAV, AVI, FLV, SMV (video w rozdzielczości 320×240) – co zresztą można łatwo wywnioskować z powyższego wykresu. Do wszystkich bajerów dochodzi jeszcze obsługa NES’a, a co za tym idzie na odtwarzaczu odpalimy jakieś stare,dobre hiciorskie gry.

Spis tego co będzie zawierać pudełko:

• Vedia B6
• Słuchawki SRS-300
• ładowarka USB
• Kabel Line-in
• Silikonowe etui
• Smyczkę

Na koniec tabelka podsumowująca, wraz z porównaniem do innych konkurentów:

Pan Konrad Latkowski nie potwierdził oficjalnie tych informacji dodając, że “nawet jeśli niektóre informacje są prawdziwe, to nie są one ostateczne”. Nie wiem na ile można dać wiarę tym słowom, szczególnie gdy sklepy dostają taką, a nie inna notkę dla swoich pracowników. Wydawać by się mogło, że w tym przypadku “ostateczne” nie do końca pasuje. Zwykły PR?

Tak jak wspomniałem, odtwarzacz ma się pojawić niebawem – przypuszczalnie w lipcu, być może sierpniu. Cena wersji 2GB będzie oscylować w granicach 260 zł. Czekam z niecierpliwością na ten produkt, który zapowiada się na całkiem ciekawą alternatywę dla wszechobecnych iPodów czy innych Creativeów. O ile w ogóle można je z Vedią porównywać. Pozostaje czekać.

————–

UPDATE

Dostałem w swoje łapki cennik nadchodzącego B6. Sprawa wygląda następująca:

• 2GB – 269 zł
• 4GB – 299 zł
• 8GB – 359 zł
• 16GB – 469 zł

I komentarz Vedii:

Na tą chwilę nie mogę nic powiedzieć co do ceny. Chcemy aby była ona konkurencyjna w stosunku do głównego rywala jakim z pewnością jest Fuze. Jeśli nie niższą ceną, to z pewnością ilością funkcji chcemy powalczyć.

Ceny jakie poznałem są jak mniemam cenami docelowymi, jakie znajdziemy w sklepach, bądź takie które są sugerowane przez producenta w notkach. Nie zważajcie na słowa Konrada, gdyż informacja zdobyta została dzięki poprzez pracownika jednego z większych marketów ze sprzętem elektronicznym.

Dziś po powrocie do domu zrobiłem wielkie oczy czytając na flakerze, że Apple zaprezentowało nową odsłonę iPoda Shuffle. O ile dobrze pamiętam, duża część osób oczekiwała przedstawienia tego produktu w czasie ostatniego keynote, jednak ich marzenia nie zostały spełnione. Dziś – tj. 11 marca – firma przedstawia odświeżoną wersję tego odtwarzacza, który przeszedł niemałą metamorfozę. Myślę, że spokojnie można to stwierdzić, zwłaszcza gdy weźmiemy pod uwagę dotychczasowe gabaryty playera i zmiany, jakich można było dokonać w jego designu. Przechodząc zatem do meritum – co nowego przedstawiło Apple w swoim Storze?

Minimalizm, cechujący iPody przeszedł już chyba do granic możliwości – z odtwarzacza zostały usunięte praktycznie wszystkie przyciski – prócz jednej małej metalowej rolki do przełączania trybu – normalny, shuffle, wyłączony. Tak tak, więcej przycisków niestety nie zobaczycie :)

Jak zatem słuchać muzyki? Jak przełączać piosenki? Jak pogłośnić ulubiony utwór? Rozwiązanie dość banalne – do zestawu dokładane są słuchawki, w których mamy wbudowany “pilot”. Jego skrajne części odpowiedzialne są za głośność, część środkowa za sterowanie listą utworów – pojedyncze kliknięcie zatrzyma piosenkę, podwójne przesunie na kolejną, a potrójne na poprzednią.

Rozwiązanie całkiem banalne, ale czy praktyczne? Osobiście uważam, że NIE. Wyobraźcie sobie, że stoicie w tramwaju, jesteście podczas porannego joggingu, a kolejne 10 piosenek nie podpada pod aktualny humor – zaklikać się można, prędzej się człowiek poirytuje niż zrelaksuje podczas słuchania muzyki. Druga sprawa to jak wiadomo same słuchawki, pchełki dokładane do odtwarzaczy nie zabijają jakością, a do tego raczej pchełki nie są lubiane przez wszystkich. Aktualnie Apple nie daje raczej możliwości wyboru – bo w końcu jak będziecie sterować swoim wspaniałym odtwarzaczem za pomocą dousznych słuchawek, które nie posiadają wbudowanego pilota? :)

Oprócz wyglądu dodano również jedną dużą opcję software’ową – VoiceOver, która ma informować nas przez wbudowany syntezator o tytule i wykonawcy piosenki. I tutaj zapala się kolejna lampka – po co? Skoro sama synchronizacja iPoda jest wyłącznie z iTunes, zawierającym naszą bibliotekę utworów, nie sądzę abyśmy nie wiedzieli czego słuchali. Zresztą, zawsze wydawało mi się, że słucham muzyki, a nie tego kto ją wykonuje. Ja rozumiem, że z pamięci może wylecieć tytuł, o który właśnie będzie znajomy dopytywał, ale po co robić z tego takie larum? Feature, który wykorzystamy może z 2 razy w ciągu całego obcowania z odtwarzaczem. Co cieszy, to to, że dostępna jest również wersja polskojęzyczna.

Apple zrezygnował również z ciekawej opcji jaką była dostępność wielu wersji kolorystycznych – obecnie są to tylko szary i czarny (grafitowy?). Pomocna klamra do przyczepienia go do bluzy, plecaka, spodni pozostała bez zmian. Wersje pojemnościowe zostały również zniwelowane do jednej opcji – obecnie jest to 4 GB.

Nie wiadomo kiedy można spodziewać się produktu w Polsce. Jednak myślę, iż nie będzie to długi okres, biorąc pod uwagę to jak szybko trafiły do nas nowe iMac i Mac mini. Cena? 79 dolców, co przeliczając na polskie realia da spokojną cenę 330-380 złotych.